ВАРШАВА, 1939 ГОДИНА
Г-дин Шпилман? - Здраво.
Дојдов да ве запознаам. Сакам како свирите.
Која сте вие? - Се викам Дорота, сестра сум му на Јурек.
Крварите. - Не е ништо.
Дорота, напиши му писмо. Сега не е добро време.
Јурек, каде ја криеше?
Не знам што да земам. - Секогаш носиш премногу.
Колку куфери носиш? - Ќе го спакувам црвениот фустан.
Што мислиш, да ја земам сликата на стрико Шиман?
Земи што сакаш. Зарем не гледаш дека умрев од грижи?
Ќе се врати, ќе биде се во ред. - Земи куфер само за чевли.
Владек дојде. - Фала му на Бога.
Ранет си? - Не, тоа е само гребнатинка.
Се загрижив. - Реков да не се грижи. Ги носиш документите.
Да те убиеше бомба, би знаеле каде да те однесат.
Хенри, не зборувај такви работи. - Не можам ништо да најдам.
Тато, дојде Владек. - Што реков?
Што правите? - Дали некој го виде мојот шешир?
Не бомбардираа. Ја прекинавме програмата.
Варшава не е единствената радио станица. - Пакувај се.
Каде ќе одиме? - Надвор од Варшава. - Надвор? Каде?
Не си чул? - Што? - Не си читал весници?
Каде се весниците? - Ги искористив за пакување.
Владата побегна во Лаблин. - Сите способни мажи
одат преку реката да направат нова линија одбрана.
Така пишуваше. - Никој не остана, само жени.
Што ќе правите додека ја направите новата линија на одбраната?
Ќе шетате наоколу, носејќи ги куферите? - Пакувај се, немаме време.
Не одам никаде. - Добро. Ниту јас.
Не бидете смешни. Мораме да останеме заедно.
Ако треба да умрам, нека биде тоа во мојата куќа.
Господ да чува. - Замолчете, фатив нешто.
Штотуку добивме вест од БиБиСи од Лондон.
Бидејќи не доби одговор на ултиматумот упатен до германската влада,
британската влада и‘ објави војна на Германија.
Тоа е супер.
Во следните часови и Франција ќе објави војна.
Полска веќе не е сама.
Супер.
Мамо, вечерата беше одлична. - Навистина беше.
Кога има што да се прослави, мораш да се покажеш.
За Англија и Франција.
Ви реков. Се‘ ќе биде во ред.
5003.
Тоа е се? - Да. Ни останаа уште само 5.003 злоти.
Тоа е 3.003 повеќе.
Нови ограничувања во чувањето пари.
На Евреите им се дозволува да чуваат најмногу 2.000 злоти во својата куќа.
Што ќе правиме со остатокот?
Да вложиме во банката на блокираната сметка.
Кој би бил толку глупав да вложи пари во германска банка?
Можеме да ги скриеме парите.
Можеме да ги криеме под саксиите. - Не, еве што ќе направиме.
Ќе го примениме проверениот систем. Што правевме во минатата војна?
Направивме дупка во ногарките од масата и ги криевме парите.
Ако ја земат масата? - Како мислиш, ако ја земат масата?
Германците влегуваат во еврејските куќи и земааш што ќе посакаат.
Мебел, накит, што било. - Навистина?
Будало, што ќе им е ваква маса? - Што правиш, бре?
Ова е најдоброто место. Нема да се сетат да погледнат под саксијата.
Не, размислив. - Убава промена.
Ќе ја употребиме психологијата. - Што?
Ќе ги оставиме парите и часовникот на масата и ќе покриеме вака.
Глупав ли си? - Германците се‘ ќе побараат и нема да приметат.
Тоа е нешто најглупаво што сум го видел. Секако дека ќе приметат.
Видете.
Идиоту. - И ти велиш дека сум јас глупав?
Тоа е последното место. - Ќе трае со часови.
Да не брзаме, ќе ги извадиме. - Како ќе ги извадиш? Кажи ми.
Мир, ве молам! - Што се буниш? - Секоја за себе?
Мене никој не ме слуша! - Тишина! - Мир!
Таа е адвокатка. Сака ред. - Слушајте.
Часовникот ќе го ставиме под саксијата, а парите во виолината.
Ќе можам ли да свирам? - Ќе дознаеш.
Јурек, овде е Владек Шпилман. - Како си?
Добро, фала, а ти? - Добро, со оглед на околностите.
Знам зошто се јавуваш. Ние не можеме ништо.
Нема да ја отворат станицата. - Знам, Јурек...
Дури ни заради музиката. Нема радио за Пољаците.
Сигурно ќе најдеш работа. Таков пијанист...
Можеби ќе најдам, можеби нема.
Не се лути, но не те повикав да зборуваме за мојата кариера.
Со недели му досадував на Јурек. Конечно попушти и рече:
„Во ред, ајде со мене.“ Дојдов, а тие ја бомбардираа станицата.
Таквото запознавање е супер. - Навистина? - Беше незаборавно.
Отсекогаш ми се допаѓало како свирите, г-дине Шпилман.
Викај ме Владек. - Никој не го свири Шопен како вие.
Се надевам дека тоа е комплимент. - Секако, сериозна сум.
Кој знае. Пробав да бидам духовит.
Ќе одиме ли до „Парадизо“ на кафе? - Може.
Со што се занимаваш ти? - Завршив конзерваториум.
Ти си музичарка? Кој инструмент свириш?
Виолончело. - Сакам кога жена свири виолончело.
Еве не‘.
ЗАБРАНЕТО ЗА ЕВРЕИ
Срамота. Како се осмелуваат? - Знаете какви се луѓето.
Сакаат да бидат подобри нацисти од Хитлер. - Одам да се жалам.
Подобро немој. Верувај ми. - Ова е понижувачко за некој како вас.
Ќе најдеме некое друго место. - Можеме да се прошетаме низ паркот.
Не можеме. По официјална наредба, Евреите не смеат да влезат во паркот.
Боже, вие се шегувате? - Не, тоа е вистина.
Би предложил да седнеме на клупа, но постои наредба
Евреите да не смеат да седнат на клупа. - Ова е апсурдно.
Ќе ти кажам што можеме: да стоиме и да разговараме.
Мислам дека тоа ни е дозволено, а ти?
Значи, свириш виолончело? Убаво. Кој ти е омилен композитор?
Шопен? Ќе мораш да научиш да ја свириш сонатата за виолончело.
А ти, Владек? Можеби би можел да те следам на клавир.
Г-дине Шпилман, вие сте прекрасен.
Викај ме Владек, те молам.
„Обележувања за Евреите во варшавскиот округ.
Наредувам да сите Евреи во варшавскиот округ
носат видливи ознаки надвор од куќата. Оваа наредба стапува на сила
на 1.12.1939 и се однесува на сите Евреи постари од 12 години.
Ознаката ќе се носи на десната рака
во вид на плава Давидова ѕвезда на бела основа.
Основата мора да биде доволно широка
како ѕвездата би изнесувала осум сантиметри.
Ширината на работ на ѕвездата мора да биде сантиметар.
Евреите кои нема да ја почитуваат наредбата ќе бидат строго казнети.
Управник на варшавскиот округ, доктор Фишер.“
Нема да ја носам. - Ниту јас. Не сакам да бидам обележана.
Дај да видам.
Зарем не пишува дека мораме сами да ги направиме тие ознаки за рака?
Каде да ги набавиме? - Нема. Нема да ги носиме.
Вие! Пријдете!
Зошто не не’ поздравивте?
Простете.
Забрането ви е да одите по плочникот. По коловозот!
Дали го ова? - Што е? Работам.
Што е тоа?
Тука ќе не’ стават. Како мислиш, „ќе не’ стават“?
„По наредба на управникот на варшавскиот округ
доктор Фишер, а во врска со создавањето на еврејска област:
ќе се направи еврејска област во која ќе мора да престојуваат
сите Евреи кои живеат во Варшава, или доаѓаат во неа.
Евреите кои живеат надвор од одредената област, ќе мораат да се преселат
во еврејската област најдоцна до 31 октомври 1940-та година.
Нема да не’ преселат сите.
Тоа е премногу малку. Не’ има 400.000 бо Варшава.
Не, 360.000. Ќе биде лесно. - Што да правам?
Ти си паметен, кажи што да купам.
Што ти е?
Дваесет злоти. Тоа е се’ што ни остана.
Што да купам со дваесет злочи? Смачено ми е да готвам компири.
Тоа е цената, толку ви нудам. Ви советувам да ја прифатите.
Нема да добиете повеќе од другите. - Но тоа е Бекштајн.
Две илјади. Советувам да прифатите.
Што ќе правите кога ќе огладнете? Ќе го јадете клавирот?
Надвор! Лопову, надвор! Попрво ќе го подариме!
Денес не јадевте? Од што боледувате?
Вие сте луди. Ви чинам услуга.
Две илјади, јас го плаќам превозот. Ни превозот не ви го наплаќам.
Денес не јадевте. Луди сте. - Носи го.
Не сакав да дојдам.
Не сакав да го видам сево ова, но не можев да се воздржам.
Како си? - Добро.
Не баш, го уапсија роднината Јурек, велат дека ќе го пуштат.
Ова е срамота. - Нема да потрае, не грижи се.
Тоа и јас го реков.
Ова е премногу апсурдно.
Би требало...
Се гледаме наскоро.
Здраво.
Искрено да ви кажам, мислев дека ќе биде полошо.
Како ќе спиеме?
Ќе спијам во кујната со девојките. Ти, Хенри и тато овде.
Видете. Дојдете да видите.
Бегајте!
Тато!
Продаде некоја?
Само една. „Идиот“ од Достоевски. За три злоти.
Подобро од вчера. - За три бедни злоти. А луѓето заработуваат милиони.
Знам. - Не знаеш, верувај ми.
Ги поткупуваат стражарите, стражарите мижат.
Внесуваат товер храна, цигари. пијалоци, француска козметика...
Сиромавите умираат насекаде околу, а ним не им е гајле.
Извинете, дали го видовте мојот сопруг Исак Шерман?
Висок, згоден човек, со просечна брада?
Се плашам дека не. - Извинете.
Спијте убаво. Ако го видите, пишете ми.
Исак Шерман!
Мора ли христијанска улица да минува низ нашата област?
Што не одат одоколу? - Не грижете се, ќе подигнат мост. Не чувте?
Мост? А Германците се‘ уште тврдат дека се интелигентни.
Знаете јас што мислам? Дека се потполно глупави.
Треба да го нахранам семејството.
Половина ден го минувам овде чекајќи да не’ пуштат.
Што мислат, дека идам ваму за да слушам музика?
Што е? Не ти се чека?
Што е со тебе? Се досадуваш? Тогаш, забавувај се.
Точно. Ајде, играј. - Играј. - Ајде, играј.
Да, многу убаво. Што е со тебе, ти не сакаш да играш со него?
Да ја расчистиме улицата, да направиме подиум за Евреите.
Ти... Ајде, и ти. Вие двајца.
Треба да играте. - Побргу.
Ајде, бргу, свирете.
Бргу, реков бргу! Слушајте што ви велам!
Ќе ве забрзам вас јас. Бргу, реков!
Еве ги.
Јицак Хелер ве чека.
За што се работи?
Седете, испијте еден чај. Ручекот ќе почне кога ќе дојдат девојките.
Што правиш овде? - Донесе колачи.
Татко му се врати на работата со накит. Добро му оди?
Неверојатно, накит... - Регрутираме нови. - Кои?
Не се прави паметен, Хенри. Дојдов како пријател.
Носат Евреи од целата земја. Ќе има половина милион луѓе во гетово.
Ни требаат уште еврејски полицајци. - Уште полицајци?
Сакаш да тепаш Евреи со пендрек во духот на Гестапо, сфаќам.
Некој мора тоа да го прави. - Зошто баш јас?
Мислев дека ги регрутирате само синовите на богатите татковци.
Види го татко ми, види не нас. - Да, затоа сум овде.
Твоето семејство може подобро да живее.
Сакаш да се бориш за опстанок продавајќи книги на улица? - Да.
Ви правам услуга. Што е со тебе, Владек?
Одличен пијанист си. Ние имаме одличен полициски џез бенд.
Топло би те пречекале. Дојди, немаш работа. - Фала, имам.
Жал ми е, сака да престанеш.
Кој сака да престанам?
Гледај го тоа од поубавата страна. Вие сте во мало гето,
со интелектуалци и професионалци.
Подобро ви е отколку нам. Големо гето е септичка јама.
Јехуда, дај ми некоја работа. Ти си уметник. Ги веселиш луѓето.
Сакам да помогнам, да направам нешто. - Премногу си познат. Знаеш што?
Вие музичарите сте лоши илегалци. Премногу сте... музикални.
Кој е тоа? - Симче? - Мајорек.
Се зборува дека ќе го исчистат градот од непосакувани. - Ништо не се зборува.
Здраво, Симче. Долек, г-ѓо Зискин...
Јехуда, вреден ли си? - Мајорек...
Ова е најдобриот пијанист во Полска, можеби и во светот.
Владислав Шпилман, запознај го Мајорек.
Сум слушнал за вас, но никогаш не сум чул како свирите.
Мајорек беше во војската.
Единствено што му замерувам е тоа што не беше социјалист.
Подобро појди, Владек. Наскоро ќе биде полицискиот час.
Знаеш ли колкав е тиражот на нашите весници? Петстотини.
Знаеш ли колку луѓе во просек читаат еден примерок?
Дваесет. Тоа се 10.000 читачи. Ќе предизвикаме узбуна.
Мајорек ги крие во гаќите и ги остава по тоалетите.
Каде и да ги најдам. Германците никогаш не ги користат еврејските тоалети.
Премногу се чисти за нив.
Престанете!
Ајде, момче.
Ве молам, вечерва не сакам да разговараме за неубави работи.
Да уживаме во вечерата. - Добро, ќе ви кажам нешто смешно.
Знаете кој е доктор Рашеј? - Хирургот?
Од некоја причина, не прашувајте зошто,
Германците му дозволија да дојде во гетово и да оперира. - Евреи?
Пуштиле Пољак да дојде и да оперира? - Имаше пропусница.
И така, го успива пациентот и почнува со операцијата.
Само што почнува со зафатот, влегува „ЕсЕс“, го убива пациентот на масата,
потоа лекарот и сите пристуни. Не е ли тоа смешно?
Пациентот не почувствува ништо, беше под анестезија.
Ви реков, ништо грозно. - Што ви е на сите?
Ја изгубите смислата за хумор? - Тоа не е смешно.
Знаеш што е смешно? Ти, со таа вратоврска.
Што зборуваш? Каква врска има мојата вратоврска со што било?
Ми треба за на работа. - Работа? - Да, јас работам.
Да, работиш. Им свириш пијано на паразитите во гетото. - Паразити?
Момци... - Не им е гајле што народот страда.
Мене ме обвинуваш за нивната апатија? - Да, го гледам тоа секојдневно.
Не гледаат што се случува околу нив. - Јас ги обвинувам Американците.
За што? Мојата вратоврска? - Американски Евреи, ги има многу.
Што направија? Овие луѓе умираат, немаат што да јадат.
Еврејските банкари треба да ја убедат Америка да и’ објави војна на Германија.
Изгасни го светлото!
Станете!
Исфрлете го!
Извинете, јас сум сестрата на г-динот Шпилман. - Влезете.
Што се случило? - Страшно.
Собираат луѓе од улица. Го зедоа Хенри.
Оди дома. Ќе се погрижам за тоа.
Го видовте ли мојот сопруг? Исак Шерман? - Не.
Со просечна брада? Ако го видите, пишете ми.
Што се случило? - Го држат мојот внук. Го собрале.
Што им направиле тој? Престанав да верувам во Бога.
Извинете...
Јас сум, Владек Шпилман!
Хенри е таму. - Не го видов.
Верувај ми, го зедоа. - Баш е баксуз.
Можеш ли да ми помогнеш? - Аха, сега кога сум ви потребен?
Можеш ли да ни помогнеш? - Тоа чини. - Немам пари.
Ништо не можам. Требаше да ни се придружиш кога имаше шанса.
Ми велат дека си влијателен. - Кој ти рече?
Луѓе кои ги познавам, велат дека си влијателен човек.
Добар ден, г-дине Рубинштајн. - Добар ден, г-дине Рубинштајн.
Ти бандит. Бум, бум. Готов.
Војната е вистинска музика.
Г-динот Рубинштајн ќе добие цигара бидејќи не’ забавуваше.
Цигара? Фала. Добро...
Сите еднакви, сите еднакви. - Сите се еднакви...
Сите луѓе се исти, само ние Германците сме малку поисти.
Сите исти, сите исти. - Секако. До гледање.
Зошто те собраа?
Отиде кај Јицак? Побарав ли да зборуваш со него?
Пуштен си, зарем не? - Клечеше ли пред тој гомнар?
Не, го замолив да ми помогне. - Колку плати?
Како да му платам? Со што? Сите пари ги трошиме на храна.
Можам да се грижам за себе. - Би те одвеле.
Тоа нема никаква врска со тебе. Ме сакаат мене, а не тебе.
Што се мешаш во туѓи работи? - Ти си луд, тоа е твојот проблем.
И тоа е моја работа.
Што ти е? Болен си?
Гладен сум.
Дозвола за работа? Што значи тоа?
Мораш да имаш дозвола
како би работел за германска фирма во гетото, во спротивно... - Што?
Ќе бидеш депортиран. - Значи, гласините се точни.
Ќе не’ преселат. Ќе не пратат во логорите на исток.
Ќе го затворат малото гето. - Боже...
Владек!
Мислев дека ќе одиш на турнеја да свириш во Лондон, Париз...
Не оваа недела. - Грозно изгледаш.
Ги слушна гласините? - Ќе не’ преселат на исток.
Се’ земаш премногу на срце. Што е проблемот?
Пробувам да набавам дозвола за работа за тато.
Успеав да набавам за себе и за другите, но ми треба за тато.
Пробав во продавниците... - Што не дојде кај мене?
Не знаев дека се занимаваш со дозволи. - Не јас, Мајорек...
Можеш ли да помогнеш? - Немам пари. - Немој да навредуваш.
Можеш ли да направиш нешто? - Утре во 4 биди во работилницата на Шулв.
Гледаш каква среќа имаше денес? Историски императив на дело.
Затоа јас секогаш велам. Гледај на... - Поубавата страна.
Како ти е грбот? - Подобро. - Подобро?
Подобро не прашувај.
Благодарам. - Нема на што. Нема да ви помогне.
Благодарам, г-дине Шулц.
Барем имаме работа во гетото. Барем сме уште сите заедно.
Сите надвор! Во дворот!
Ние тука работиме. Имаме работни дозволи.
Останатите, облечете се и вратете се ваму.
Понесете ги работите. До петнаесет килограми.
Каде не’ водите?
Жал ми е, дадов се’ од себе.
Мислев дека дозволите ќе не’ спасат. - Престани, Владек.
Да се надеваме дека не Хенри и Ханина ќе им биде подобро.
16 АВГУСТ, 1942.
Каде одиме? - Да работите.
Ќе ви биде подобро отколку во ова смрдливо гето.
Зошто го направив тоа?
Имате ли капка вода?
Умира. Детето ми умира од жед. Ве преколнувам...
Да немате вода? Ве преколнувам...
Ме слушате ли што ви велам? - Ова е срамота. - Ве слушам...
Им дозволуваме да не’ водат како овци на колење.
Немојте толку гласно. - Зошто не ги нападнеме?
Не’ има половина милион, би се пробиле низ гетото.
Барем би умреле достоинствено, не како дамка на лицето од историјата.
Зошто сте толку сигурни дека не’ праќаат во смрт? - Не сум.
Знаете зошто? Не ми кажаа. Сите ќе не’ истребат.
Докторе Ерлих, што сакате да направам? Да се борам?
Борбата бара организација, планови, оружје... - Има право.
Што ќе правам, ќе се борам со гудало? - Германците никогаш не би користеле
олкава работна сила. Очигледно не’ испраќаат во работничкиот логор.
Секако. Погледнете го оној инвалид. Старци, деца. Тие ќе работат?
Погледнете се себеси. Ќе носите железни шини на грбот?
Хенри! Халина!
Слушнавме дека сте овде. Сакаме да бидеме со вас.
Сакавме да бидеме со вас. - Глупости.
Зошто го направив тоа?
Ми доаѓа на нерви.
Што направила? - Го удави бебето.
Подготвиле засолниште и отишле таму.
Бебето заплакало баш кога дошла полицијата.
Со рацете го придушувала плачот. Бебето умрело.
Полицаецот го чул звукот. Го нашол скривалиштето.
Што читаш?
Ако не’ прободете, зарем не крвариме?
Ако не’ скокоткате, зарем не се смееме?
Ако не’ отруете, зарем не умираме?
Ако ни нанесете неправда, зарем нема да се одмаздиме?
Баш одговара. - Да, затоа и ја понесов.
Идиот. Што ќе прави со парите?
Момче, дојди ваму.
Колку чини карамелата? - Дваесет злоти.
Една карамела? Што ќе правиш со парите? - Дваесет злоти.
Имаме ли дваесет? - Јас имам десет.
Пет, десет, дваесет.
Зошто го направив тоа?
Халина... - Молам?
Ова е чуден момент за да го кажам ова, но... - Што?
Би сакал подобро да те познавав.
Благодарам.
Шпилман!
Бегај, будало!
Тато!
Халина!
Халина! Мамо!
Што правиш, Шпилмане? Ти го спасив животот. Заминувај!
Немој да трчаш!
Мамо!
Одат во пештерата.
Што правите? Трудна е!
Владек!
Зошто си овде? - Вака...
Ние...
Сите.
Можеби имаат среќа. Што порано, тоа подобро.
Уште не е готово.
Ќе останеме овде неколку дена, додека работите не се смират.
Поткупив полицаец, ќе дојде кога ќе биде готово.
Боже, не сум бил надвор 2 години. - Не возбудувај се премногу.
Злато. По добра цена.
Познанка? Права убавица. Која е таа?
Пејачка, добро ја познавав. Маж и’ е глумец.
Добри луѓе. Би сакал да разговарам со неа.
Не заборавај, ќе ги обесат за помагање на Евреи.
На лево! Напред, марш!
Застанете!
На десно!
Ти, истапи!
Ти!
Легнете!
На лево! Напред, марш!
Од кога си овде? - Од синоќа.
Мило ми беше што те видов.
Ќе започнат со конечно расселување.
Знаеме што значи тоа.
Пративме некој. Зигмунд, добар човек.
Имаше наредба да ги следи возовите во Варшава.
Стигна во Соколов.
Локалниот железничар му кажал дека пругата се дели.
Еден колосек оди во Треблинк.
Рече дека секој ден товарните возови ги возат луѓе од Варшава,
скршнуваат за Треблинк, и се враќаат празни.
Никогаш не видел дека со таа линија се превезува храна.
На цивилите им е забрането да се приближуваат кон станицата во Треблинк.
Не’ истребуваат.
Нема да им треба многу време.
Останавме уште 60.000 од милион.
Главно, млади.
Овојпат ќе се бориме.
Во добра состојба сме, организирани. Подготвени сме.
Ако ви треба помош...
Ти, дојди ваму!
Извинете...
Не знам за што размислував.
Носете го.
Се надевам дека свириш пијано подобро отколку што носиш цигли.
Нема долго да издржи, ако продолжи вака.
Ќе видам дали јас можам да најдам нешто подобро.
Невоља.
Само Евреи!
Имам добра вест за вас.
Кружат гласини дека би сакале да ве... преселиме.
Давам збор дека не планираме ништо слично, ни сега, ни во иднина.
Од таа причина, ќе ставиме плакати по ѕидовите.
Да ви покажаме добра волја.
Одредете еден од вас кому ќе му биде дозволено
секој ден да оди до в град и да носи три вреќи компир
и по една голема векна леб за секој работник.
Зошто би правеле такво нешто ако сакаме да ве расселиме?
Можете да направите добра работа од работите кои нема да ги јадете.
Зарем вие, Евреите, не сте добри во тоа, заработувањето?
Продолжете.
Овој со јаже. Другите се поврзани со жица.
Сега!
Мајорек...
Морам да те замолам за услуга. Сакам да одам одовде.
Лесно е да се излезе. Тешко е да се преживее на другата страна.
Знам. Минатото лето работев на плоштадот „Железен Брам“.
Видов познанка, стара пријателка.
Таа е пејачка, нејзиниот сопруг актер.
Запишав име и адреса.
Јанина Годлевска и Анжеј Богуцки. Добри луѓе се.
Ќе стапиш ли во контакт? Секој ден одиш во градот.
Ќе ги прашаш ли да ми помогнат да излезам одовде?
Имаш ли фластер?
Што правиш? - Ништо.
Што е ова, по ѓаволите?
Смееме да внесуваме храна во гетото. Три вреќи компир и...
Отвори.
Компир и леб. - Лажеш, претчувствувам.
Отвори.
Компир?
Сите Евреи се исти.
Дај им на Евреите еден прст, ќе ти ја изедат цела рака.
Ако повторно ме излажеш, лично јас ќе те стрелам.
Ги побарав твоите пријатели.
Веќе не живеат тука, но... - Воспостави контакт?
Биди подготвен за тргнување. - Кога? - Наскоро...
Застани! - Гомненици...
Ќе ве научам јас на дисциплина, свињи еврејски!
Знаеш ли зошто ве тепаме? - Не.
За да прославиме Нова година.
Бргу, марш!
Пејте нешто весело!
Пејте јасно и гласно!
Извини, валкан сум.
Немаме многу време. Дојди.
Мораш да побрзаш.
Еве, види дали тоа ти одговара.
Ќе мораме да те преместуваме, Германците сега прогонуваат на големо.
Евреи, не-Евреи, кој било. Избричи се, земи го мојот брич.
Ќе те чува Марек Гепшински. Тој е на другиот крај од градот.
Ќе преноќиш кај него, потоа ќе ти најдеме нешто друго.
Ќе ти носам храна. - Одиме.
Ќе ти покажам кај ќе спиеш.
Ќе мораш да останеш овде до утре попладне.
Имаме стан за тебе, близу до ѕидовите на гетото. Безбеден е.
Нема да ти биде многу удобно. - Ќе биде во ред.
Фала.
Тоа ќе го земам јас, дај. Оди што е можно повеќе напред, кон делот за Германците.
Ќе ги пуштам завесите.
Ти раздвои ги после неколку дена. Немој да заборавиш.
Сигурно ти е подобро од оваа страна на ѕидот. - Да.
Понекогаш уште не сум сигурен од која страна сум.
Леб, компири, лук...
Ќе дојдам пак. Јанина Богуцка ќе те посетува двапати неделно,
да ти донесе храна и да види како си. - Благодарам.
Ова е многу важно. Во случај на нужда, оди на оваа адреса.
Куцо, како мислиш тоа, си заборавил? - Заборавив, ете како мислам.
Знаеш што? Ме третираш како ѓубре.
Те третирам како ѓубре бидејќи тоа и си.
Свињо! - Кучко! - Валкана свињо!
Ти си валкана свиња! - Види кој ми кажува.
Мацо, свириш како ангел. - Ако свирам како ангел, зошто не слушаш?
Слушав, мацо. - Лажеш, заспа.
19 АПРИЛ, 1943.
Изнесете ги свињите!
Покорно изјавувам, наредбата е извршена!
Пукај!
Благодарам.
Сакав да дојдам порано, но... - Благодарам.
Никој не мислеше дека ќе издржи толку.
Не требаше да одам, требаше да останам и да се борам.
Престани. Готово е. Биди горд што се случи тоа.
Боже, како се бореа. - Да.
И Германците. - Во шок се. Не го очекуваа тоа, никој не очекуваше.
Кој би помислил дека Евреите ќе возвратат?
Каква корист од тоа? - Каква корист?
Владек, ме изненадуваш. Умреа достоинствено.
И знаеш уште што? Сега Пољаците ќе се побунат.
Подготвени сме, ќе се бориме. Ќе видиш.
Спакувај ги работите, мораш да одиш. - Што?
Што се случило?
Во бегство сум. - Што се случило?
Гестапо единиците го најдоа нашето оружје. Ја уапсија Јанина и Анжеј.
Ќе дознаат и за овој стан. Мораш веднаш да одиш.
Каде да одам? Види ме, не одам никаде.
Можам ли да ризикувам? - За тоа ти одлучуваш.
Кога ќе влезат, скокни низ прозор. Не им давај жив да те фатат.
И јас имам отров, ниту мене нема жив да ме фатат.
Отворете!
Веднаш отворете, или ќе викнеме полиција!
Вие сте од тој стан? Не сте пријавени.
Му припаѓа на мој пријател.
Му дојдов во посета, но изгледа сме се разминале.
Имате ли лична карта? Да видам лична карта!
Сакам да видам лична карта! - Што се случува?
Тој е Евреин!
Запрете го Евреинот! Не му дозволувајте да излезе! Запрете го Евреинот!
Да? - Ме испраќа г-дин Гепшински.
Владислав Шпилман? - Дорота? Влези.
Извини. Ја добив оваа адреса, го барам г-динот Дикијевич.
Михал Дикијевич, тоа ми е сопругот. Влези.
Седни.
Ми треба помош.
Ќе се вратат пред полицискиот час. - Се криев.
Ми треба засолниште. - Ќе дојдат наскоро.
Колку време сте во брак? - Нешто повеќе од година дена.
Како е Јурек? - Мртов е.
Кога го очекуваш бебето? - На Божиќ.
Не е добро време за раѓање деца, но...
Ова е мојот сопруг.
Владислав Шпилман, го испраќа Марек Гепшински.
Се сеќавам.
Г-дин Гепшински рече да дојдам во случај на нужда...
Не грижи се.
Не можеме вечерва да те преместиме. Ќе спиеш на софата.
Извинете...
Можам ли да добијам парче леб? - Секако, ќе јадеме.
Седни. - Благодарам.
Ние сме во германскиот кварт.
Зградата отспротива е болница која ги прима ранетите од рускиот фронт.
Покрај неа е полицијата.
Најбезбедното место. Самото срце на лавјата дупка.
Ќе те заклучам. Никој не знае дека си овде, биди што е можно потивок.
Се’ е во ред? - Фала.
Ова е Антек Шалас, тој ќе се грижи за тебе.
Мило ми е. - Фала.
Му го дадов другиот клуч. Тој ќе ти носи храна.
Илегалец е, добар човек.
Не се сеќавате на мене, г-дине Шпилман? - Не би рекол.
Радиото. Бев техничар, ве гледав речиси секојдневно.
Простете, не се сеќавам. - Не е важно.
Нема причина за грижа, често ќе ве посетувам.
Ќе ти биде мило да слушаш дека сојузниците ја бомбардираат Германија
од ноќ во ноќ. Келн, Хамбург, Берлин...
Русите им чинат пекол. Ова е почеток на крајот. - Да се надеваме.
Се’ уште сте живи?
Еве, колбаси и леб. Имате уште водка?
Колку ќе трае ова? - Нема уште многу.
Мислам дека добив жолтица.
Не грижете се. Од тоа само чудно изгледате.
Мојот дедо го остави девојката кога доби жолтица. На екс.
Зошто не дојдовте порано? Помина повеќе од две недели.
Заради проблеми. Пари.
Морам да соберам пари како би купил храна.
Морам да продавам работи, тоа не е лесно.
Продајте го ова.
Храната е поважна од времето.
Сакав да ви кажам, сојузниците слетаа во Франција.
Русите наскоро ќе бидат овде.
Ќе ги средат Германците. Само што не.
Владек?
Знаев дека ова ќе се случи.
Ќе доведам лекар. - Не можеш, премногу е опасно.
Ќе го донесам докторот Лушак, нему можеме да му веруваме.
Не биди смешна, тој е педијатар. - Сепак е доктор.
Остани, одам јас.
Дојдов да се простиме. Одиме кај мојата мајка во Отвок.
Бебето е веќе таму, побезбедно е.
Зборуваат дека побуната ќе избие во секој момент.
Оној Шалас треба да се убие.
Собираше пари за тебе по цела Варшава.
Луѓето се наводно дарежливи, па собрал пристојна сума.
Боже...
Црниот дроб му е колку фудбалска топку, има акутно запалување на мочниот меур...
Ќе преживее.
Ќе пробам да му набавам фруктоза, но тоа нема да биде лесно.
Ќе можете ли да дојдете пак? - Кој знае...
Докторе... благодарам. - Не зборувајте, одморајте се.
Ти донесов храна. Ќе ти подготвам нешто, потоа ќе мораме да одиме.
Излегувајте!
Излегувајте! На улица!
Излегувајте, Германците ја обиколија зградата!
Помогнете ми!
Фишк, оди до четвртата дупка!
Еве ме кај четвртата дупка. Би се рекло дека нема никој.
Тогаш оди понатаму, погледни го таванот.
Еве ме на таванот.
Нема никој.
Тогаш слези долу. - Да, слегувам.
Што правите овде?
Кој сте вие?
Ме разбирате? - Да.
Што правите овде?
Пробував да отворам конзерва.
Овде живеете?
Работите овде? - Не.
Што работите?
Јас...
Бев пијанист.
Пијанист?
Дојдете.
Свирете.
Овде се криете?
Евреин?
Каде се криете?
На таванот.
Покажете ми.
Имате ли храна?
Мирно!
Добро утро, господа. - Добро утро.
Евреину!
Извинете... Какви се тие истрели?
Руси, од другата страна на реката.
Треба да издржите уште само неколку недели.
Што се случува? - Се повлекуваме.
Русите дојдоа? - Не уште.
Не знам како да ви се заблагодарам. - Заблагодарете му на Бога, не мене.
Тој сака да преживееме. Во тоа мораме да веруваме.
Земете.
А вие? - Имам друг, нов.
Што ќе правите кога се‘ ова ќе помине?
Ќе свирам повторно клавир на полско радио.
Кажете ми име, ќе ве слушам.
Шпилман (свирач). - Шпилман...
Добро име за пијанист.
Германец! Германец!
Не пукајте, јас сум Пољак.
Јас сум Пољак!
Излези со дигнати раце.
Не пукајте, ве молам! Јас сум Пољак! - Надвор!
Ве молам, јас сум Пољак. - Тој е Пољак.
Да, Пољак е.
Зошто го носиш тој капут? - Ми студи.
Види ги! Германска стока!
Убијци!
- Свињи!
Ми зедовте се’ што имам! Јас сум музичар!
Ми ја зедовте виолината! Ми ја зедовте душата!
Вие сте музичар? - Да, сум.
Го познавате пијанистот Шпилман од радио?
Секако дека го познавам.
Му помагав додека се криеше.
Кажете му дека сум овде. Замолете го да ми помогне.
Како се викате? - Хосенфилд.
Како?
Беше овде, сигурен сум.
Не е повеќе.
Сешто им велев. Не се гордеам со тоа.
Сигурен сум. Стоев кајшто си ти сега.
Имаше бодликава жица, а Германецот ми зборуваше.
Не му го слушна името? - Не.
Ќе прашам во фабриката, можеби тие нешто знаат.
ВЛАДИСЛАВ ШПИЛМАН ЖИВЕЕШЕ ВО ВАРШАВА ДО СМРТТА 6-ТИ ЈУЛИ 2000.
ИМАШЕ 88 ГОДИНИ.
ГЕРМАНСКИОТ ОФИЦЕР СЕ ВИКАШЕ ВИЛЈЕМ ХОСЕНФИЛД.
СЕ ЗНАЕ САМО ДЕКА УМРЕ ВО СОВЕТСКИОТ ЛОГОР ВО 1952.
ПИЈАНИСТОТ
Преведе: Дејан Танески dejan4e
Preuzeto sa www.titlovi.com